Scenariusz sztuki jest ciekawy i daje szerokie pole do interpretacji. Dyrygent próbujący zachęcić do gry orkiestrę pozbawioną instrumentów, odwołuje się do ich wyobraźni. Dla niego brak instrumentów to zbędny drobiazg i namawia muzyków do gry płynącej z wyobraźni... Na początku oponują, potem zamknięci w sali poddają się sile perswazji. Słyszą muzykę z własnej wyobraźni, przez którą są sterowani do grania i tańca.

Bolero to według mnie ostra satyra tego, co dzieje się we współczesnym świecie. Ludzie nieustannie poddani są manipulacji medialnej, politycznej, kulturowej, gospodarczej. Często stają się sprzedawczykami zatracającymi pod wpływem innych swoje ja. Spektakl wywarł na mnie wrażenie.(...) Dodatkowym atutem przedstawienia było bardzo wymowne zakończenie. Czerwone światło bijące na monotonnie tańczących muzyków. Samo życie...